Borsbekenaar Johan Wijnendaele nam samen met Luc Pauwels uit Ninove en Kris Vlaeminck uit Wetteren deel aan de Mountainbike Tour Lhasa-Kathmandu. Dit is wereldwijd de langste mountainbikeafdaling. Maar... één en ander verliep enigszins anders dan gepland. Lees hier hun reisverslag.

Maandagavond 15 september vertrekken Johan, Kris en ikzelf vanop Zaventem, enerzijds een beetje opkijkend tegen de lange vliegreis die via tussenstops in London en Hongkong zal verlopen, maar anderzijds volop uitkijkend naar de avonturen die op ons wachten in Nepal en vooral Tibet (met lekker fietsen op grote hoogte en een passage aan het basiskamp van de Mount Everest)

Dinsdagavond komen we na een voorspoedige vliegtuigreis aan in Kathmandu. Na het vervullen van een aantal administratieve formaliteiten (onder meer het bekomen – lees betalen - van een entry visum) worden we opgewacht door Mohan (de baas van de Makalu Trekking, de organisatie die ons zal begeleiden) en naar het Annapurna Hotel gebracht. We blijven in principe een dag of 5 in Nepal, in afwachting van de permits voor Tibet, en we zullen hier een lokale fietstocht maken. Het tijdverschil met België blijkt 3 uur 45 minuten te zijn. Opvallend is dat in het hotel meer werknemers dan gasten lijken rond te lopen. Voor iedere taak lijkt er wel een aparte verantwoordelijke, en iedereen wil je helpen (de deur opendoen, je zak dragen, je schoenen poetsen, je kamer tonen, … ). Een beetje genant, en vermoedelijk ook een overblijfsel van het Britse kolonialisme.

Woensdag 17 september: we pakken de fietsen uit, die deze keer toch een beetje gehavend zijn. We hadden deze keer een kleinere doos dan anders, en hadden de fiets grotendeels gedemonteerd. Ikzelf mankeer een paar tandjes van het kamwiel, door een gat in de doos is de vijs van mijn snelsluiting achteraan verdwenen, maar gauw is alles gefikst. We ontmoeten daarna onze medefietsers julian, Dave, John, Markus, Thorsten en Bryce en vertrekken met een busje op sightseeing door Kathmandu. De voornaamste tempels worden bezocht.

Donderdag 18 september: Op onze eerste fietsdag rijden we eerst Kathmandu uit dat zich overigens op 1300 m hoogte bevindt (gelukkig overleven we het verkeer) en na de middag wacht ons een klim naar een uitkijkpunt op 2700 m hoogte in het nabije nationaal park. De weg is bijzonder steil en niet verhard. Iedereen ziet gigantisch af, wat een zware eerste fietsdag. In de afdaling slaat het noodlot toe voor Julian. Hij gaat overkop en heeft een lelijke wonde net boven de knie, zowat 8 cm lang en 4 cm diep. Hij wordt naar het ziekenhuis gebracht en daar wordt alles ontsmet en genaaid. Met John hebben we bovendien ook een dokter in de groep en die zal de situatie in het oog houden. Julian mag eigenlijk een paar weken niet fietsen, maar hoopt toch Tibet te halen.

Vrijdag rijden we door achtertuintjes naar Bakhtapur en vandaar naar Nagarkot op zowat 1900 m hoogte, ditmaal over een smalle asfaltweg. Boven verblijven we in een gigantisch hotel met zicht op een naburige bergketen. We gaan echter in het dorp eten en slaan het lokale leven gade vanop het terras van een klein restaurantje. Het lijkt wel een film uit de oude doos waar we naar kijken. Water en elektriciteit zijn hier een luxe en niet altijd beschikbaar, comfort is een onbekende term, het contrast met het luxueus hotel een beetje verder (dat zijn eigen electriciteit aanmaakt) is immens groot. Als we in het donker terugkeren naar het hotel zien we een magnifieke sterrenhemel.

Zaterdag rijden we naar Nagarkot Hill station op 2300 m, maar het weer is mistig dus kunnen we niet veel zien vanop het uitkijkpunt.

Zondag 21 september: we rijden via singletracks en gravelwegen terug naar Kathmandu, waar we onder meer midden in een betoging terechtkomen: een religieuze groepering die geen subsidie had gekregen om hun festival te organiseren. We lopen nog wat rond in de buurt van ons nieuwe hotelletje. ´s Avonds is er terug briefing van Mohan, en daar wacht ons slecht nieuws. Ondanks alle inspanningen (lees: extra geld) krijgen we geen toestemming om Tibet binnen te trekken. De sfeer duikt onder het vriespunt. Weg bezoek aan de Potala in Ihasa, weg fietsen naar het basiskamp van de Mount Everest, shit. Het enige alternatief dat Makalu Trekking ons aanbiedt is de Annpurna Trek te doen in Nepal. Eigenlijk een zware tocht voor bergwandelaars, maar volgens de organisatie vallen er ook grote stukken te fietsen. De andere optie is proberen om zo snel mogelijk een terugvlucht te regelen, en in afwachting in Kathmandu blijven. Na lange discussies en veel gevloek gaat uiteindelijk toch iedereen mee op de Annapurna Trekking.

Maandag 22 september dwalen we nog wat rond in Kathmandu, maar onze gedachten zijn nog bij de gemiste trip naar Tibet.

Dinsdag 23 september: transfer met de expressbus naar Besishahar (het beginpunt van de Annapurna trek), zowat 6 uur rijden. ´s Avonds komen we aan in het donkere dorp en blijkt niks gereserveerd. Uiteindelijk scoren we de groezeligste tent van Besishahar, met kakkerlakken en gekkos, en zonder enig sanitair. Toch eten we daar op hoop van zegen. Morgen starten we de trekking, onze gids is Calden en er zijn ook een aantal dragers gecontracteerd om onze grote bagage te dragen. Gemotoriseerd verkeer is niet mogelijk op deze trekking.

Woensdag 24 september: Besishahar 820m – Syangje 1130m
Redelijk berijdbaar ritje op gravel en veel putten en builen, bergop en bergaf. Soms moeten we een rivier doorwaden, redelijke accomodatie ´s avonds. We drinken wat Everest bier om onze eerste echte trekkingsdag te vieren.

Donderdag 25 september: Syangje – Tal 1600m
Deze dag zet de toon voor de rest van de trekking: extreem zwaar, 90% van de tijd moeten we de fiets dragen, over rotspaadjes, door watervallen, over hangbruggen, langs smalle richels, altijd is het pad extreem steil bergop of bergaf, vaak moeten we uit de weg voor kolonnes muilezels, het is dus ook steeds uitkijken voor 'donkey shit'. Tal komt als een verademing, hele thermossen thee en koffie worden soldaat gemaakt, ook terug wat Everest biertjes en een lekkere Nepali maaltijd (rijst, linzen, curry, kip…). ´s avonds vergast onze vriend Bryce ons met een klein muziekconcertje. Hij had zijn mondharmonika mee en hij had in Tal een gitarist ontmoet. Samen jammen ze wat. De vermoeidheid trekt snel weg.

Vrijdag 26 september: Tal – Chame 2630m
Het eerste deel van de dag is een voortzetting van gisteren. ´s Middags blazen we op een terrasje uit voor een lunch. Na de lunch start het beulenwerk opnieuw. Vandaag wordt er een groot hoogteverschil overwonnen, dus het is een zware dag. Mijn schouders liggen wat open van voortdurend de fiets te dragen. Ik zoek een andere positie voor de fiets en laat die nu rusten op mijn dagrugzakje. De laatste uren van de dag kan er eindelijk wat gefietst worden. Chame is een iets groter dorpje met wat meer accomodatie. We komen er ook meer bergwandelaars tegen. De lokale bevolking moet al zijn waren te voet het pad op dragen, hierbij dragen ze de last op de rug en die maken ze via een band rond het voorhoofd vast

Zaterdag 27 september: Chame – Pisang 3100m
Dagje waarop grotendeels kan gefietst worden, we komen ook wat Belgische wandelaars tegen en het weertje is lekker. We overnachten in het Hilltop Hotel met zicht op een aantal 6000-ers en 7000-ers uit de Annpurna Range. Let wel, op de trekking betekent hotel eigenlijk: basic accommodatie.

Zondag 28 september: Pisang – Manang 3530m - Khalsar 3700m
Alweer een leuk fietsdagje tot Manang, een groter dorpje op de Annapurna Trek, waar je ook een splitsing kan nemen naar de befaamde Tilicho Lakes (een van de hoogst gelegen meren op aarde op zowat 4900m). Wij eten ´s middags in Manang en nemen dan de afslag tot in Khalsar waar we overnachtten. Doel is de fietsen hier te laten, morgen verder te wandelen in de richting van Tilicho lakes en op de terugweg de fietsen op te pikken.

Maandag 29 september: Khalsar – Tilicho basecamp 4400m
We voelen intussen allemaal de impact van de hoogte, en kijken uit naar een dagje gewoon wandelen (zonder dat we de fietsen moeten dragen). De wandeling is echter verre van eenvoudig. De hoogte eist zijn tol. Het zijn zeer technische paadjes, we moeten een landslide van een paar km kruisen (stel je een berg steengruis voor met helling 45 graden, waar een smal horizontaal paadje doorloopt, links van jou 2 kilometer diep, rechts de wand met gevaar voor steenlawines), smalle richels en kleine bergriveirtjes waar je door moet. Uitgeput komen we aan in Tilicho Basecamp. Iedereen heeft één of andere vorm van ongemak en weinig honger. Het is intussen ook koud en mistig geworden, dus de verdere tocht naar de Tilicho Lakes zit er niet in. Ik neem een diamox tegen beginnende hoogteziekte en voel mij geleidelijk aan terug beter. ´s Nachts moet ik jammer genoeg een paar keer uit de slaapzak (diamox is vochtafdrijvend…)

Dinsdag 30 september: Het sneeuwt ´s morgens. We vatten de gevaarlijke terugtocht bergaf aan. Ik heb last van mijn knieën en ben dus blij als we terug in Khalsar zijn. We pikken de fietsen op en rijden naar Manang waar we terug op het parcours van de Annapurna Trek komen en overnachten. Mooi zicht op de Annapurna Range.

Woensdag 1 oktober: Manang – Thorung phedi 4500m
Ik voel mij terug kiplekker. De tocht is een afwisseling van korte stukken fietsen en lange stukken de fiets duwen of dragen. Het landschap is fantastisch en loopt nu continu bergop. ´s Avonds komen we aan in Thorung Phedi, het basecamp van de Thorung La, de hoogste pas die we morgen overmoeten. Het is een gezellige drukte in de barak van het basecamp, we proberen zoveel mogelijk te eten en drinken om morgen energie genoeg te hebben.

Donderdag 2 oktober: Thorung Phedi – Thorung la 5420m – Mukhtinath 3800m
We vertrekken om 5u30 ´s morgens voor de lastigste etappe. Van bij de eerste meters is duidelijk dat er tot de top van de pas niet zal te fietsen vallen. We duwen de fietsen, eerst in een maanlandschap, nadien zien we steeds meer sneeuw, iedereen heeft het moeilijk op zijn niveau. We fietsen algauw verspreid over de berg. Ieder op zijn eigen tempo. Bovenop de top ligt het mooi wit. Na een thee in het barakje op de Thorung La Pas, vatten we de afdaling aan, maar helaas: te glad, te steil, te smal, teveel gruis, met andere woorden niet te fietsen… We nemen de lunch in Phedi. We zijn nu aan de rand van het legendarische Mustanggebied gekomen, dat zeer ontoegankelijk is en afgeschermd voor het toerisme. We kunnen na de lunch toch nog een klein stukje fietsen tot in Mukthinath, een schitterend gelegen bergdorp met een paar mooie tempels, en zelfs een stoffige winkelstraat (ahum)

 Vrijdag 3 oktober: Mukhtinath – Jomsom – Lete 2480m
Er kan gefietst worden ! Soms echter over steenvlaktes waar het echt hobbelen is over de keien en enorm opletten geblazen is. Ongelukkig genoeg hebben de fietsen al enorm afgezien de voorbije dagen van de tocht, dus we tellen twee lekke banden (Dave, Bryce) + een kapotte klikpedaal (Bryce) + een afgetrapte ketting (Kris) + een kapotte derailleur (Markus). Op de sectie Jomson – Lete is gelukkig jeepverkeer mogelijk dus wie niet kan geholpen worden onder de middag kruipt in de jeep. In Lete wordt alles gefikst en maken we van de fiets van Markus een single speed.

Zaterdag 4 oktober: Lete – Tatopani 1190m
Korte fietstocht die soms vrij nat en modderig is. Ik heb de indruk dat we soms in een rivierbedding rijden. We moeten ook een wegverzakking overwinnen (er is een 10 cm breed aarden padje uitgewandeld in de verzakking waar we met de fiets op de rug over moeten, links gaapt alweer een kloof van een paar honderd meter diep…) In Tatopani wacht ons echter de eerste keer in zowat 2 weken een luxueuzer accommodatie, en de lassi (soort milkshakes) en de gerechtjes smaken overheerlijk. Na de middag kunnen we zelfs wat gaan liggen weken in de nabije hotsprings. ´s Avonds maakt het Everest bier weer zijn opwachting. De flessen zijn steeds 650ml flessen.

Zondag 5 oktober: Tatopani – Beni 830m - pokhara
Modderige afdaling naar Beni. Dit is opnieuw een korte jeeptrack. Dit is het eindpunt van onze trekking. We moeten van hier een bus nemen naar Pokhara. Na een Nepali Dhal Bat maaltijd en het nodige nerveus gedoe (welke bus, wanneer, vanwaar vertrekt die, wie gaat mee, wat en wie moet allemaal op het dak van de bus…) vertrekken we in onze besmeurde kleren. Alweer 6 uur hotsebotsen in een bus zonder vering. In het vrij grote stadje Pokhara rijden we door arme wijken. Plots staan we voor een superluxueus hotel dat geen enkele local waarschijnlijk al van binnen gezien heeft, alweer een gigantisch contrast. Volledig murw en in een enorme wolkbreuk haasten we ons naar binnen. Eindelijk kunnen we nog eens een douche nemen, wat kleren wassen, daarna schuiven we aan voor het avondbuffet.
Maandag 6 oktober: Pokhara – Kathmandu
Met een klein 2-motorig vliegtuigje vliegen we naar Kathmandu, waar we nog wat rondwandelen in Thamel (de meest toeristische wijk). We brengen ook nog een bezoekje aan de plaatselijke barbier, kwestie van België nog binnen te mogen en ´s avonds is de afscheidsmaaltijd georganiseerd door Makalu Trekking.

Dinsdag nemen we afscheid van de andere boys waarbij alweer nieuwe plannen worden gesmeed. Woensdagnacht komen we aan in België. Toch met een dubbel gevoel... enerzijds tevreden van het avontuur, anderzijds met een gevoel van enige 'unfinished business' omdat we Tibet niet gehaald hebben. Om het met Schwarzenegger te zeggen: "I´ll be back…"